بر اساس نخستین مطالعه گسترده درباره ارتباط اختلالات صدا تشخیص‌داده‌شده با افت شناختی، افرادی که بدون ابتلا به کم‌شنوایی با افت کیفیت صداــ از نظر زیر و بمی، وضوح، بلندی، کاهش گستره صوتی یا دیگر اختلالات صدا‌ــ مواجه‌اند، ممکن است در مقایسه با افراد فاقد اختلال صدا، ۵۸ درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به اختلال شناختی یا زوال عقل باشند.

به گزارش مدیکال اکسپرس، یافته‌های این مطالعه که نشان می‌دهد اختلالات صدا ممکن است در مقایسه با کم‌شنوایی به‌تنهایی، نشانه اولیه دقیق‌تری از افت شناختی باشند، به‌تازگی در نشریه «ژورنال آو وویس»  (Journal of Voice) منتشر شدند.

بر اساس اعلام موسسه ملی سلامت آمریکا، حدود ۱۷.۹ میلیون بزرگسال در آمریکا گزارش کرده‌اند که طی ۱۲ ماه گذشته با مشکلی در صدای خود مواجه بوده‌اند و این مشکل در ۹.۴ میلیون نفر از آن‌ها دست‌کم یک هفته ادامه داشته است. یافته‌های مطالعه یادشده به‌ویژه از آن جهت اهمیت دارد که چهار نفر از هر ۱۰ نفری که به اختلال صدا مبتلا می‌شوند، به پزشک مراجعه نمی‌کنند، در حالی که ممکن است بیشتر در معرض خطر افت شناختی باشند.

بنا بر آمار موسسه ملی سلامت آمریکا، بیش از شش میلیون نفر در آمریکا به آلزایمر یا نوع دیگری از زوال عقل مبتلا هستند و پیش‌بینی می‌شود این تعداد تا سال ۲۰۶۰ بیش از دو برابر شود. تشخیص زودهنگام به فرد امکان می‌دهد برای مدیریت امور مالی و آمادگی در برابر مشکلات سلامتی در آینده، برنامه‌ریزی جامع‌تری انجام دهد و از این طریق، بهترین کیفیت زندگی ممکن را برای خود فراهم کند.

پژوهشگران چگونه خطرها را مقایسه کردند؟

رابرت ساتالوف، نویسنده ارشد مطالعه و استاد دانشگاه درکسل، گفت: «اگر به اختلالی مبتلا باشید که بر کیفیت صدایتان تاثیر می‌گذارد، یا هنگام صحبت‌ کردن یا آواز خواندن احساس درد کنید، طبیعی است که کمتر در فعالیت‌های اجتماعی یا دیگر فعالیت‌های محرک مغز مشارکت داشته باشید. این وضعیت را هم‌اکنون در بیماران مبتلا به پارکینسون مشاهده می‌کنیم. اختلالات صدا در این بیماران اغلب پیش از دیگر نشانه‌های جسمی بیماری ظاهر می‌شوند.»

گروه پژوهشی داده‌های مربوط به ۸۳۳ هزار و ۴۱۷ بیمار را در جریان معاینات دوره‌ای مراقبت‌های اولیه بررسی کرد. پیگیری بیماران دست‌کم یک سال کامل پس از تشخیص اختلال صدا یا کم‌شنوایی آغاز شد. پژوهشگران بیماران مبتلا به اختلالات تشخیص‌داده‌شده صدا را با یک گروه کنترل متشکل از بیمارانی که مشکل صدا یا شنوایی نداشتند مقایسه کردند تا مشخص شود کدام افراد بعدها به زوال عقل یا اختلال شناختی مبتلا می‌شوند.

این گروه دریافت که در افراد فاقد اختلال صدا، ارتباط میان افت شناختی و اختلالات صدا قوی‌تر از ارتباط میان افت شناختی و کم‌شنوایی بود.

این یافته‌ها تمرکز رایج بر کم‌شنوایی به‌عنوان نشانه‌ای برای تشخیص افت شناختی را به چالش می‌کشد. با این‌ حال، داده‌های این مطالعه با پژوهش‌های پیشین درباره ارتباط کم‌شنوایی و زوال عقل مغایرت نداشت.

اختلالات صدا ارتباط برجسته‌تری داشتند

کم‌شنوایی بزرگ‌ترین عامل خطر اصلاح‌پذیر زوال عقل محسوب می‌شود و داده‌های این گروه نیز این موضوع را تایید کرد. بر اساس نتایج، کم‌شنوایی در مقایسه با گروه‌های کنترل همسان‌شده، با افزایش ۲۷ درصدی خطر افت شناختی ارتباط داشت.

ارتباط میان کم‌شنوایی و افت شناختی به‌خوبی مستند شده است. از جمله، مطالعه‌ای منتشرشده در نشریه لنست نشان داد که مشاوره و استفاده از سمعک طی سه سال، میزان تغییرات شناختی را در سالمندان در معرض خطر بیشتر افت شناختی، کاهش داد.

ساتالوف گفت: «پژوهش ما نشان می‌دهد که اختلالات صدا ممکن است در مقایسه با کم‌شنوایی به‌تنهایی، نشانه زودهنگام‌تر و قوی‌تری از افت شناختی باشند.»

او افزود: «قوی‌ترین ارتباط با زوال عقل را در بیمارانی مشاهده کردیم که هم اختلال صدا و هم کم‌شنوایی داشتند، اما نکته مهم این بود که خطر ابتلا در افراد دارای اختلال صدا و فاقد کم‌شنوایی، از بیمارانی که تنها کم‌شنوایی داشتند بیشتر بود. شاید برای بسیاری از این بیماران مفید باشد که با یک متخصص گوش، حلق و بینی مشورت کنند تا او بتواند زمینه ارزیابی شناختی را فراهم و به بیماران برای تدوین برنامه مراقبتی مناسب کمک کند.»

پژوهشگران همچنین دریافتند افرادی که هم‌زمان به اختلال صدا و کم‌شنوایی مبتلا بودند، سن بیشتری داشتند و مشکلاتی مانند فشار خون بالا، بیماری قلبی و دیابت نوع ۲ نیز در آن‌ها شایع‌تر بود.

به گفته نویسندگان، پژوهش‌های آینده باید بررسی کنند که آیا برخی اختلالات خاص صدا با افت شناختی در آینده ارتباط قوی‌تری دارند یا نه و آیا درمان اختلالات صدا نیز مانند درمان مشکلات شنوایی می‌تواند روند افت شناختی را کندتر کند.